خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

به دنبال حذف مرزهای بین حقیقت و مجاز

سال هاست که بشر به دنبال حذف یا کمرنگ کردن مرزهای بین حقیقت و مجاز است و برای ادغام کردن این دو تلاش های بسیاری کرده است.

چند سالی است که فن آوری virtual realityیا به اختصار vr به این نیاز پاسخ داده است. این فناوری با کمک نرم افزارهایی، صداها، تصاویر و گاها بعضی از حواس پنج گانه را از طریق سخت افزار به کاربر ارائه می کند. عینک های VR توانسته اند این تجربه را به کاربران اهدا کنند. حس حضور در جایی که درواقع در آن مکان نیستید!

از نگاهی دیگر، واقعیت مجاز ها، پدیده ای چندان نو به حساب نمی آیند. ساخت و توسعه ی این دستگاه ها، دغدغه ی همیشگی فعالان عرصه ی هنرهای تجسمی بوده است. کوشش فراوانی در این راه صورت گرفته است. در طی قرن های گذشته نیز اولین مدارک قابل رویت در قرن هجدهم میلادی نمود پیدا کردند.

نقاشی های پانوراما یا همان 360 درجه ای، از اولین نمونه فعالیت های هنرمندان برای عینیت بخشیدن به این دغدغه بوده است. نقاشی های که با قرار گرفتن در مرکز آن، خود را در میان تصاویر و اتفاقات داخل نقاشی می یابید.

سال 1929 شخصی به نام ادوارد لینک، دستگاهی ها را ساخت که پدر دستگاهای شبیه سازپرواز فعلی، بود. این دستگاه شبیه به کابین یک هواپیما طراحی شده بود. ادوارد لینک با تجهیز موتور این کابین، توانست تکان ها و حالت های پروازی مانند اوج گرفتن را برای سرنشین آن، شبیه سازی کند. این شبیه ساز به ارتش آمریکا فروخته شد و طی جنگ جهانی دوم به بیش از 500 هزار کارآموز، آموزش خلبانی داد.

سال 1930 نیز، استنلی جی. وین بام داستانی علمی تخیلی را منتشر کرد، که همراه با آن دستگاهی را ارائه کرد که شبیه هدست های واقعیت مجازی امروزی بود. بسیاری معتقدند که این داستان علمی تخیلی ودستگاه همراهش، اولین پله ی پژوهشگران برای ترسیم و ساخت دستگاه های  VR  بود.

در سال 1950، سینماگری به نام مورتون هیلیگ دستگاهی به نام سنسوراما را طراحی کرد که با استفاده از صندلی لرزان آن و دستگاه هایی که حواس شنوایی ، بویایی، لامسه را به کاربران منتقل می کرد. برای این دستگاه چند فیلم کوتاه ساخته شد. این دستگاه ها بسیار شبیه به دستگاه های باری آرکید امروز بودند. اما باتوجه به بزرگی دستگاه و پرهزینه بودن آن، تولید و توسعه ی آن متوقف شد.

در سال 1968 دانشمندان اولین دستگاه مبتنی بر VR را تولید کردند. این دستگاه بزرگ برخلاف باقی دستگاه ها به جای اتصال به تلویزیون به کامپیوتر متصل می شدند. ظاهر این دستگاه ها به علت بزرگی آن ها، بسیار ترسناک بود و با استقبال بسیار کمی روبرو شد. و به همین ترتیب از گردونه ی تولید عقب کشید.

در سال 1993 شرکت سگا برای کنسول بازی سگا جنسیس، یک عینک  VR را طراحی کرد و اولین عینک VR های امروزی را روانه بازار کرد.

پس از آن شرکت های مختلف با تکنولوژی های مختلف یکی پس از دیگری به طراحی، ساخت و تولید عینک های  VR  ، مشغول شدند که در صنعت، پزشکی آموزش و دیگر موارد، کاربردهای خوبی داشت.

توریسم مجازی: تصور کنید که در خانه خود نشسته اید اما با کیفیت واقعی، یک مسابقه ی فوتبال را می بینید. خود را بر روی صندلی ورزشگاه بزرگی تصور کنید که کیلومترها از آن فاصله دارید. یا در مکان توریستی مشهور دنیا هستید اما بر روی کاناپه ی منزل خود لم داده اید. این ها نمونه هایی است از توریسم مجازی.

پزشکی: مسلما VR  در علم پزشکی بسیار موثر است. مانند نظارت بر عمل ها و جراحی هایی که پزشک امکان حضور در محل را ندارد. VRدر مشاوره های پزشکی برای بیمارانی که امکان انتقال آن ها به مراکز پزشکی نیست، بسیار کارآمد است.

چند سالی است که در زمینه ی درمان اختلالات روانی و یا اضطراب ها و فوبیاها از این تکنولوژی استفاده می منند. برای مثال بیمار را در موقعیت مجازی حضور در ارتفاع قرار می دهند تا به مراتب و طی چند جلسه با این فوبیا کنار بیاید.

طراحی و مهندسی: مهندسان سازه، از سازه های بزرگ ، مثل پل ها و ساختمان های عظیم گرفته، تا سازه های کوچک می توانند از این تکنولوژی استفاده کنند. به طوری که در هزینه و وقت صرفه جویی کنند. در حالی که ایمنی و دقت کار را به بالاترین سطح استاندارد، برسانند. چیزی که پیش از این به شکل آرزو بود اما حالا طراحان می توانند پیش از تولید طراحی های خود را از زوایای مختلف نقد و اصلاح کنند.

نظامی: از مهم ترین شبیه سازی هایی که با تکنولوژی VR انجام شده است، در امور نظامی است. تجربه ی حضور در جبه هایی که امکان حضور نظامیان نیست، بسیار با اهمیت و حساس است. همچنین در آموزش و استفاده از ادوات جنگی صرفه جویی در وقت و هزینه بسیار مهم و اساسی است.

شاید برایتان جالب باشد که این تکنولوژی هر روزه در حال پیشرفت و توسعه است. امروزه واقعیت افزوده نسل جدیدی از این تکنولوژی است که برخلاف VR شما را در محیط واقعی با اطلاعات اضافه شده قرار می دهد. در واقعیت مجازی شخص در محیط کاملا مصنوعی و طراحی شده

توسط هوش مصنوعی و پردازنده های کامپیوتری قرار می گیرد تا حس حضور در آن شرایط را درک و تجربه کند. اما در واقعیت افزوده فقط بخشی از محیط تدارک دیده شده به کاربر منتقل می شود. این بخش توسط کامپیوتر پردازش می شود در حالی که باقی محیط حقیقی است. برای مثال شرکت گوگل یک نمونه از ترکیب سخت افزار و نرم افزار برای این تکنولوژی ساخته است که در عینک های جدیدش تعبیه شده است. در این عینک ها، مشخصات محلی که در آن هستید، آب و هوا و سایر اطلاعات، روی شیشه ی عینک می آید و تصویری تکمیلی از یک ویرایش کامپیوتری را در واقعیت و در برابر چشمان شما قرار می دهند.

برخی از اپلیکیشن های گوشی هوشمند، با ترکیب دوربین گوشی و نقشه های  GPS یک نقشه ی سه بعدی را به کاربر ارائه می دهند. در این نرم افزار می توانید به کمک اطلاعات افزوده شده، نام و مشخصات مکانی که در حال فیلم برداری از آن هستید را در صفحه ی گوشی خود ببینید.

این ها نمونه هایی ساده از تکنولوژی واقعیت افزوده ها هستند که به نظر می آید در سال های بعدی، شاهد پیشرفتهای چشمگیری در این زمینه باشیم.

شاید پیشرفت های بعدی این تکنولوژی در استارت آپ ها و اپلیکیشن هایی باشد که در خرید و فروش با ارائه ی اطلاعات جانبی، به خریداران و مشتریان، کمک خواهند کرد.



عینک های VR virtual reality معرفی کتاب








نظرات کابران باهوک ریویو