خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

شرح حال بیمار اوتیستیک

شرح حال بیمار اوتیستیک

شرح حال بیمار اوتیستیک

شرح حال جان از زبان مادرش: 

تا حدود یک سالگی همه چیز طبیعی و خوب به نظر می رسید تا این که کم کم، بی توجهی جان به محیط اطراف، دوری کردن از اطرافیان، سکوت دائمی، توجه نکردن به عواطف و احساسات دیگران به خودش، سرگرم نشدن با وسایلی که برای همسالانش جذاب بود، تمرکز طولانی مدت بر روی اشیایی مانند چرخ ماشین اسباب بازی اش، برای من و پدرش نگران کننده و باعث شده بود بیشتر به جزییات رفتارهاش توجه کنیم.

تا جایی که حتی به محرکات شنوایی علاقه ای نشان نمیداد، ما نسبت به شنوایی اش مشکوک شدیم و پس از آزمایش های مکرر متوجه شدیم که او اختلال شنوایی ندارد، صدا را می شنود ولی نسبت به آن توجهی ندارد و به قول روانکاوان درک صدا را انکار و وانمود می کند که صدایی را نشنیده است. در حالی که در مقابل بعضی اصوات آشنا به خوبی واکنش نشون می دهد و حتی ممکن است از شنیدن آن خوشحالم شود.

جان حتی نمی تواند ما را صدا و یا حتی چیزی را از ما درخواست کند. لبخند نمی زند، نوازش کردن و بوسیدن را دوست ندارد و حتی مرا در آغوش نمی گیرد. چنانچه من او را در آغوش بگیرم تقلا می کند تا هر چه زودتر رهایش کنم.

خیلی ساکت است و اگر تنها باشد بسیار راحت تر به نظر می رسد، هرچند در مواقعی بی نهایت بی قرار و پرخاشگر می شود و صداهای عجیب و غریب از خودش درمی آورد. به خوش سیلی می زند، و موهایش را می کند!

همه این شواهد، این حس را به ما می داد که پسر کوچولوی ما با بقیه هم سن و سالانش متفاوت است تا این که یکی از اقوام به من توصیه کرد که گوشه گیری و سکوت کودکم را جدی بگیرم. با مراجعه به روان شناس کودک برای فرزندم تشخیص بیماری اوتیسم داده شد.

پس از شنیدن این خبر، دنیایی پر از سوال برای ما شکل گرفت. این که آینده فرزندمان چه خواهدشد؟ آیا او می تواند وقتی بزرگ تر شود؟ و یا بدون کمک و به تنهایی زندگی کند؟

این ها تنها بخشی از سوال هایی است که والدین در مواجهه شدن با این بیماری در فرزندانشان با آن رو به رو خواهند شد. بنابراین برای شناخت بهتری از اوتسیم، نشانه ها،عوارض و راه کارهای درمان آن مطالبی را توضیح خواهیم داد.

با ما در باهوک همراه شوید:

اوتیسم چیست؟

اوتیسم (درخود مانی) Autism Spectrum Disorder (ASD)عبارت است از ناتوانی کودک در برقراری ارتباط با افراد یا موقعیت ها. نوعی اختلال رشدی (از نوع روابط اجتماعی) است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود.

واژه اوتیسم از دو بخش تشکیل شده ‌است: اوتوس یعنی خود و ایسم یعنی گرایش. اوتیسم یعنی خودگرایی وعدم توجه به محیط اطراف. این واژه از زبان یونانی وارد زبانهای مختلف شده‌ است.

ویژگی های این اختلال: آسیب در تعامل اجتماعی، ارتباط و رفتار قالبی یا غیر معمول است.

علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن ناشناخته‌ است.‌ این بیماری نخستین بار در سال 1943 توسط کانر معرفی شد. به همین علت به سندرم کانر نیز شهرت دارد.

کودکان اوتیستیک اغلب با کودکان آرام اشتباه گرفته می شوند زیرا توقعات زیادی از والدین خود ندارند. از نوزادی هیچ وابستگی به اشخاص نشان نداده، برعکس به اشیاء مکانیکی وابسته می شوند. فاقد نیرو برای ارتباط اند. یعنی صحبت کردن را که یک کودک در مراحل اولیه ی رشد از طریق ایجاد اصوات شروع می کند کودکان اوتیستیک مشکل دارند و نمی توانند تماس چشمی برقرار کنند. در کودکان اوتیستیک مسن تر لالی عاطفی (فقدان کامل تکلم) بسیار معمول است.

کودکان اوتیستیک خیلی زیاد از تغییراتی که در نظم امور روزانه و محیط اطرافشان حاصل می گردد برآشفته می شوند. مثلا اگر فنجانی که هر روز در آن شیر می خورند تغییر کند یا اگر وسایل داخل اتاقشان تغییر کند خشم شدیدی ابراز می کنند.

کودکان اوتیستیک روزهای خود را به نحوی می گذرانند که گویی در رویا هستند. آنان ممکن است اشیاء مخصوص از قبیل درهای شیشه را ساعت ها بچرخانند یا انگشتان خود را به طور پیوسته در برابر صورتشان حرکت دهند.

یادآوری اشخاص، خواندن سرودها و شعرهای کودکانه، شمردن، طرز قرار دادن یا چیدن اسباب بازی ها در حافظه این کودکان به خوبی باقی می ماند و حافظه عالی باعث می شود که والدین کودک خود را بیمار ندانند.

این کودکان به اسباب بازی مخصوصا بازی با مهره ها علاقه عجیبی دارند و جالب اینکه طرز چیدن مهره ها و تعداد آن ها در خاطر کودک باقی می ماند به طوری که اگر یکی از آن ها گم یا مهره ای جابه جا شود کوئک با یک نگاه متوجه آن می شود.

«علل اوتیسم»

اوتیسم یک طیف می باشد طیفی از عوامل هست طیفی از علل. بر اساس اطلاعات اپیدمیولوژیک ، ما می دانیم که یکی از این عوامل، و یا یکی از وابستگی های مربوط به آن افزایش سن پدران است. با افزایش سن پدر در زمان لقاح علاوه بر آن، دوره بحرانی و آسیب پذیر دیگر در رشد جنین هنگام بارداری مادر است. در این دوره، هنگامی که مغز جنین در حال رشد است، می دانیم که اگر در معرض عوامل قرار گیرد در واقع می تواند خطر مبتلا به اوتیسم را افزایش دهدبطور خاص، یک نوع دارو وجود دارد، واپریک اسید، که مادران مبتلا به صرع گاهی از آن استفاده می کنند، ما میدانیم که خطر اوتیسم را افزایش می دهد.کمبود آهن و دیابت در دوران بارداری نیز می تواند زمینه ساز اوتیسم شود. علاوه بر آن، برخی از عوامل عفونتها میتواند سبب اوتیسم شود.

و عامل مهم دیگر ژنها هستند که می تواند عامل اوتیسم باشد. ژنها نه تنها عامل ایجاد ابتلا به اوتیسم نیستند بلکه عاملی برای اوتیسم هست که ما میتوانیم به آسانی آن را معنا کنیم و بتوانیم بیولوژی را بهتر بشناسیم و چگونگی کار مغز را بهتر بشناسیم که بتوانیم استراتژی را بنا کنیم که قادر باشد از آن ممانعت کندبا این حال یکی از عوامل ژنتیکی که ما نمیدانیم، تفاوتی است که ما از لحاظ نرینه و یا مادینه بودن می بینیممردان چهار برایر در مقایسه با زنان بیشتر اوتیسم دارند، و ما واقعا نمی توانیم بفهمیم که عامل این چیست.

یکی از روشهایی که ما می توانیم بفهمیم که ژنتیک یک عامل است نگاه کرد به چیزی به نام میزان تطابق استبه زبان دیگر، اگر یک خواهر یا برادر اوتیسم داشته باشد،احتمال اینکه خواهر یا برادری دیگری از این خانواده اوتیسم داشته باشد چیست؟ 

ما می توانیم به نگاهی به سه نوع خواهر برادر بکنیمدوقلوهای همسان، دوقلوهای که ۱۰۰ درصد ژن مشترک در اطلاعات ژنیتکی شان دارند و محیط رحمی مشترکی داشته اند، در مقابل دوقلوهای غیر همسان، دوقلوهایی که در واقع پنجاه درصد از اطلاعات ژنیتکی آنها در مقتبل خواهر برادرهای معمولی برادر- خواهر، خواهر - خواهر مشترک هستند، همچنین ۵۰ درصد از اطلاعات ژنیتکی مشترک داشته باشند با این حال محیط داخل رحم مشترک نداشته باشندهنگامی که شما این میزان تطابق را در نظر می گیرید، یکی از قابل توجهی که می بینید این است در دوقلوهای همسان، که میزان تطابق ۷۷ درصد استهرچند که شایان ذکر است که ۱۰۰ در صد نیستاینطور نیست که ژنها همه عامل خط اوتیسم حساب شود، بلکه آنها برای خیلی از خطرات به حساب می آیند، زیرا هنگامی که به دوقلوهای غیر همسان نگاه می کنید، این میزان تطابق تنها ۳۱ درصد استاز طرف دیگر، بین این دوقلوهای غیر همسان و خواهرو برادرها تفاوت وجود دارد، نشان می دهد با قرار گرفتند شرایط مشترک برای دوقلوهای غیر همسان شاید با سایر خواهر برادرانشان ژن مشترک نداشته باشند.

اختلال در رشد مغز: تحقیقات نشان داد کودکان و نوجوانان مبتلا به اوتیسم در مغز خود سیناپس بیش از حد دارند. در حالیکه علت بیماری اوتیسم به درستی شناخته نشده است اما محققان بر این باورند که این اختلالات در ساختار مغز است که کارکرد درست آن را تحریک می کند.

«معیارهای تشخیص اوتیسم»

اختلال کیفی در تعامل‌های اجتماعی با توجه به وجود دست کم ۲ عنصر از عناصری که در پی می‌آیند:

-اختلال بارز در به کار بردن رفتارهای غیر کلامی متعدّد مانند تماس چشمی، حالت چهره، وضع بدنی و حرکت‌ها به منظور تنظیم تعامل‌های اجتماعی.

-ناتوانی در ایجاد روابط با همسالان به تناسب سطح تحول.

-فقدان تمایل خودانگیخته به تقسیم کردن شادی‌ها، رغبت‌ها یا موفقیّت‌های خود با دیگران (برای مثال نشان ندادن، نیاوردن یا اشاره نکردن به اشیای مورد علاقه خود).

-فقدان تقابل هیجانی یا اجتماعی.

اختلال ارتباطی که براساس وجود دست کم یکی از عناصر زیر برجسته می‌شود:

-تأخیر یا فقدان کامل تحوّل زبان گفتاری (بدون آنکه با کوشش برای جبران آن از طریق شیوه‌های دیگر مانند حرکت یا حالت‌های چهره، همراه باشد).

-در افرادی که به قدر کافی از گفتار متناسب برخوردارند، اختلال بارز در آغاز یا حفظ جریان محاوره با دیگری.

-استفاده قالبی و تکراری از زبان یا وجود زبان غیرمعمولی.

-فقدان بازی‌های تخیّلی (وانمود کردن) متنوّع و ارتجالی یا بازی‌های تقلیدی اجتماعی متناسب با سطح تحوّل.

محدود، تکراری یا قالبی بودن رفتارها، رغبت‌ها و فعالیت‌ها با توجه به وجود دست کم یک مورد از عناصر زیر نشان داده می‌شود:

-دل‌ مشغولی متمرکز بر یک یا چند کانون رغبت یکنواخت و محدود که از نظر شدت یا جهت، نابهنجار است.

-چسبندگی ظاهراً انعطاف‌ناپذیر به عادت‌ها

-اطوارگری‌های حرکتی قالبی و تکراری (مانند به هم زدن یا پیچ دادن دست‌ها یا انگشتان، یا حرکت‌های پیچیده تمامی بدن).

-دل ‌مشغولی دایم نسبت به برخی از اجزای اشیا.

«درمان اوتیسم»

تقریبا تمام درمانگری های موثر برای نشانه های اوتیسم، رفتاری بوده اند. درمان های رفتاری برای افزایش بهبود تکلم مناسب، افزایش مهارت های اجتماعی، افزایش ارتباط های اجتماعی، افزایش توجه، کاهش پرخاشگری، کاهش رفتارهای خود آسیب رسانی و کاهش بیش فعالی مورد استفاده واقع شده اند.

رویکرد ABA: که تمرکز آن در تشویق بیمار به رفتارهای مثبت و جلوگیری از اقدامات منفی می باشد.

رویکرد Floortime: که روی احساسات و مهارت های اجتماعی بیمار کار می کند.

رویکرد TEACCH: که از کارت های تصاویر و سایر نشانه های بصری برای درمان استفاده می کند.

درمان دارویی برای اوتیسم وجود ندارد اما می توان برخی علائم را با استفاده از دارو کاهش داد. به عنوان مثال در بیماران با مشکلات رفتاری شدید از داروهای روانپریشی مانند داروی ریسپردال استفاده می شود که از آسیب زدن کودک به خود و کج خلقی بیماران اوتیسمی جلوگیری می کند. همچنین و استفاده از ضد سایکوزها مانند هالوپریدول که برای کنترل رفتار پرخاشگرانه در کودکان دچار اوتیسم مورد استفاده واقع شده است.

داروی ریسپردال تنها داروی تایید شده توسط FDA برای کودکان مبتلا به بیماری های طیف اوتیسم می باشد و برای کنترل تحریک پذیری در بیماران بین 5 تا 16 ساله تجویز می شود.

در صورت ابتلای بیمار به تشنج، از داروهای ضد تشنج استفاده می شود. همچنین گاهی بنا به تشخیص پزشک ممکن است نیاز به مصرف داروهای افسردگی باشد. اما این داروها توسط FDA برای بیماران اوتیسمی مورد تایید نیست.

کودکان مبتلا به اوتیسم معمولا به مشکلات گوارشی مبتلا هستند و حدود 30 درصد آن ها ممکن است مواد غیر خوراکی مانند خاک یا کاغذ بخورند.

محققان تاکنون روی رژیم غذایی خاصی برای بیماران مبتلا به اوتیسم تاکید نکرده اند اما تغذیه بسیار مهم است.

برخی از خانواده ها رژیم غذایی فرزند خود را محدود می کنند، برخی دیگر رژیم غذایی بدون گلوتن و کازئین را امتحان کرده اند، برخی دیگر از رژیم غذایی حاوی مکمل های B6 و منیزیم استفاده کرده اند.

لازم به ذکر است تاکنون شواهد کافی برای اثبات تاثیر این رژیم های غذایی مختلف به دست نیامده و محدود کردن تغذیه گاهی باعث آسیب جدی به ویژه مشکلات استخوانی می شود زیرا کودکان اوتیسمی نسبت به سایر کودکان استخوان های ضعیف تری داشته و مصرف غذاهای استخوان ساز برای آن ها بسیار حیاتی است.

بنابراین توصیه می شود حتما قبل از انتخاب هرگونه رژیم غذایی با پزشک معالج و متخصص تغذیه مشورت شود.

 



علل اوتیسم درمان اوتیسم اوتیستیک معرفی کتاب



مطالب مرتبط

آغاز دوباره طبیعت با بر پایی  نوروز
نقش متفاوت زنان خوب پشت سَر، مردان موفق
15 فستیوال بزرگ 2019

پربازدید ها