خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

پارانوئید، روان گسیختگی شکنجه‌آور

اصطلاح پارانویا به معنی مشکوک بودن، محتاط بودن، و گوش به زنگ بودن نسبت به دیگران بر اساس این عقیده است که آن ها قصد آسیب رساندن دارند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید شدیدا به دیگران مشکوک اند و همیشه در برابر خطر یا آسیب احتمالی حالت دفاعی دارند. نگرش آنها نسبت به دنیا بسیار کوته بینانه است زیرا همواره به دنبال آن هستند که انتظاراتشان مبنی بر اینکه دیگران از آنها سوء استفاده خواهند کرد تایید شوند و این باعث می شود که آنها حتی به دوستان و همکارانشان اعتماد نکنند. آنها حتی در صورت عدم وجود شواهد قانع کننده ممکن است همسر خود را به خیانت متهم کنند.

آنها قادر نیستند مسئولیت اشتباهات خود را بپذیرند و در عوض سرزنش را به دیگران فرافکنی می کنند. اگر دیگران از آنها انتقاد کنند بسیار خشمگین می شوند. ممکن است آنها به خاطر توهین واقعی یا خیالی کسی سالها کینه ی او را به دل بگیرند. برای مثال، امکان دارد اشتباه صادقانه ی یک فروشنده را به صورت تلاشی عمدی برای کلاهبرداری سوء تعبیر کند یا شوخی اتفاقی یک همکار را به صورت حمله ای جدی به شخصیت خود برداشت کند.

افراد مبتلا به این اختلال قادر نیستند اسرار خود را با دیگران در میان بگذارند یا با آنها صمیمی شوند، زیرا می ترسند از اطلاعاتی که در میان میگذارند علیه خودشان استفاده شود. امکان دارد آنها از پاسخ دادن به سوال های شخصی خودداری کنند و بگویند که این اطلاعات به کسی مربوط نیست. همچنین ممکن است به صورت بیمارگون حسود باشند.

آنها همچنین نیاز دارند کنترل زیادی بر افراد پیرامون خود داشته باشند. آنها اغلب انعطاف ناپذیرند، از دیگران عیب جویی می کنند، و قادر به مشارکت نیستند، دیگران را به خاطر نقطه ضعف های خودشان سرزنش می کنند.

عوامل شکل گیری اختلال پارانوئید: گوشه گیری، روابط نامناسب با همسالان، اضطراب اجتماعی، پیشرفت کم در مدرسه، حساسیت مفرط، افکار و زبان عجیب و غریب، خیالپردازی های مکرر و...

درمان اختلال شخصیت پارانوئید که از دیدگاه شناختی-رفتاری پیروی میکند به این صورت اجرا می شود که فرضهای اشتباه درمانجو را در جوی که احساس اعتماد ایجاد کند بی اثر می کنند . درمانگر می کوشد احساس کارایی شخصی درمانجو را بالا ببرد به طوری که احساس کند می تواند بدون اینکه موضع دفاعی بگیرد یا گوش به زنگ باشد از پس موقعیت ها برآید.از آنجایی که درمانجوی مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید با احساس بی اعتمادی به درمانگر درمان را آغاز می کند درمانگر باید تلاش خاصی به خرج دهد که به درمانجو کمک کند بفهمد درمان فرآیندی مشترک است.

مواجه کردن مستقیم در مورد درمانجوی پارانوئید معمولا نتیجه ی عکس می دهد زیرا درمانجو احتمالا آن را حمله ی دیگری تعبیر می کند.مداخله ی مفید دیگر این است که به درمانجو کمک شود از نقطه نظر دیگری آگاهتر شود و روش جسورانه تری را در تعارض با دیگران پرورش دهد. این افزایش مهارتهای میان فردی کیفیت تعاملهای درمانجو را در خارج از جلسات درمان بهبود می بخشد و سرانجام به باطل کردن فرضهای اشتباه او کمک میکند. در بعضی موارد از دارو درمانی نیز به همراه روان درمانی استفاده میشود. داروهایی که معمولاً در این مورد تجویز میگردند شامل داروهای ضد افسردگی، ضد روانپریشی و ضد اضطراب هستند. دارو درمانی به تنهایی برای درمان اختلالات شخصیتی توصیه نمیشود و بهتر است همراه با روان درمانی باشد.

نتیجه گیری: بهتر است از مجادله با بیماران پارانویید پرهیز کنیم و سعی در تغییر افکار و مقابله با مثل با آنان نداشته باشیم . در زمینه هایی که آنان حساسیت دارند، رفتاری حساسیت برانگیز نداشته باشیم. رابطه خود را در دیگر زمینه ها با بیمار تقویت و سعی کنیم رضایت خاطر او در آن زمینه ها را فراهم کنیم.مثلا در گفت وگوهای معمولی و در موضوعات عادی سعی کنیم رابطه خوبی با او برقرار و رضایت خاطر او را فراهم کنیم بهتر است برای جلوگیری از لوس شدن یا طلبکار بار آمدن بیمار، گاهی که از او ناراحت هستیم او را با محرومیت مواجه کنیم.

منبع: کتاب آسیب شناسی روانی DSM4/5



شکاک بودن ‍‍‍‍‍پارانویید بیماری روانی



مطالب مرتبط

رهایت می کنم
شرح حال بیمار اوتیستیک
مدرک یا مهارت؟!





نظرات کابران باهوک ریویو

پربازدید ها