خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

با من بمان،  اما نه همیشه!

 

آخرین رابطه عاطفی شما چه‌قدر طول کشید؟ یک شب؟ دو هفته؟ یک ماه؟ سه ماه؟ یا بعد از چند سال رابطه، زمانی‌که دیگر به اقدامی جدی در رابطه، مثلا به ازدواج، فکر می‌کردید، همه‌چیز از هم پاشیده است؟ 

چرا هر زمان که قرار است رابطه به یک مرحله جدی‌تر وارد شود، بعضی افراد پا پَس می‌کشند و فرار را بر قرار ترجیح می‌دهند؟ برای بعضی افراد «تعهد درازمدت» آن‌قدر ترسناک است که باعث می‌شود با وجود عشق و علاقه به کسی، بهانه بیاورند و رابطه را ترک کنند، یا از ترس گیر افتادن در رابطه‌ای درازمدت، از همان ابتدا افرادی را برای رابطه انتخاب کنند که می‌دانند جفت‌شان نیست و رابطه دیر یا زود ازهم می‌پاشد، یا به روابط سطحی و گذرا تن بدهند و توجیه‌شان این باشد که این شکل از رابطه برای آن‌ها جذاب‌تر است. اخیرا شکل جدیدی از ترس از تعهد درازمدت رایج شده، به‌این‌ترتیب که افراد با تصور طلاق در ذهن‌شان، ازدواج می‌کنند؛ در آغاز راه با خود می‌گویند «چه اشکالی دارد؟! اگر نشد، طلاق می‌گیرم!» قبلا تصور می‌شد «ترس از تعهد درازمدت» مخصوصِ مردها است، اما امروزه به‌راحتی می‌بینیم که بعضی زن‌ها نیز به‌دلیل چنین ترسی، از این رابطه به آن رابطه می‌پرند یا اصلا وارد رابطه نمی‌شوند. اما مشکل این افراد چیست؟

 

مشکل چیست؟

رابطه عاطفی مثل هر چیز زنده دیگر رشد می‌کند و از مرحله‌ای به مرحله دیگر تکامل پیدا می‌کند؛ از آشنایی ساده به دوستی و سپس به ازدواج. رشد و تکامل بعد ازدواج، در تمام طول سال‌های زندگی مشترک ادامه دارد. این فرایند تکاملی برای بعضی افراد به طور طبیعی پیش می‌رود، اما بعضی افراد هم هستند که مانع از این فرایند شده، در نقطه‌ای از رابطه درجا می‌زنند و جلوتر نمی‌روند. دلایل متعددی برای ترس از تعهد درازمدت وجود دارد؛ از مهم‌ترین دلایل اجتماعی این ترس می‌توان به کمرنگ شدن ارزش‌هایی چون «سازگاری»، «ازخودگذشتگی» و «مسوولیت‌پذیری»، و ترویج ضدارزش‌هایی چون «منفعت‌طلبی»، «راحت‌طلبی» و «چشم‌وهم‌چشمی» اشاره کرد؛ طوری ‌که به‌نظر می‌رسد رابطه عاطفی در جامعه ما به یک کالای مصرفی تبدیل شده؛ كالایی که تاریخ مصرف دارد و عطش برای تجربه کالایی جذاب‌تر و جدیدتر در آینده‌ای نزدیک، تعهد درازمدت را بی‌معنا کرده است.

از دلایل فردی و فرهنگی هم نباید غافل شد؛ «ازدواج» و «تعهد» در فرهنگ ما بار روانی سنگینی دارد و به سرعت با کلماتی چون «محدودیت»، «مسوولیت طاقت‌فرسا»، «تنهایی»، «مشکلات» و مفاهیم مشابه تداعی می‌شود و موجب ترسی ناخودآگاه و عمیق از تکرار زندگی نسل‌های گذشته می‌شود. به‌علاوه، افرادی که در دوران کودکی روابط عاطفی ناپایدار و آشفته را تجربه کرده‌اند، یا شاهد رابطه ازهم گسسته پدرومادر‌شان بوده‌اند، بیش‌تر مستعد ترس از تعهد درازمدت هستند. همچنین تجربه شکست عاطفی قبلی می‌تواند فرد را در برابر این ترس آسیب‌پذیر کرده، رابطه عاطفی جدید را عقیم کند. عده‌ای هم از «تغییر» سبک زندگی‌شان می‌ترسند، یا تصور می‌کنند

با تن دادن به تعهد درازمدت، «اختیار و کنترل زندگی‌شان را از دست می‌دهند.». این دلایل و بسیاری دلایل دیگر، بعضی افراد را مستعد تجربه ترس از تعهد درازمدت و ناکامی‌های عمیق عاطفی می‌کند؛ آن‌چنان‌ که در آستانه 40 سالگی ناگهان متوجه می‌شوند وقتی همکاران، دوستان و اعضای خانواده، هریک در تعطیلات ایام عید، سرشان گرم زندگی خودشان است، چقدر تنها هستند یا در سن 60 و 70سالگی با خود فکر می‌کنند چرا هنوز کسی را پیدا نکرده‌اند که بتوانند به تعهد درازمدت تن بدهند. در این لحظات حساس، شاید از خود بپرسند آیا واقعا امیدی به آینده است؟

 

راه‌حل چیست؟

قدم اول برای تغییر این است که از خودتان بپرسید تعهد برایتان چه معنایی دارد و درباره معنای این کلمه در ذهنتان تجدید نظر کنید. رابطه عاطفی سالم مستلزمِ از دست دادن اختیار یا افتادن در دام محدودیت نیست. تحقیقات بین‌المللی بسیاری نشان می‌دهند که رابطه عاطفی عمیق و درازمدت، فواید جسمی و روانی زیادی دارد؛ ازجمله احساس شادی در دوران میانسالی مستقیما از پیوندهای عاطفی مستحکم ناشی می‌شود.

خوب است به خود یادآوری کنید که «رابطه» یا «همسر» کامل و بی‌عیب‌و‌نقص وجود ندارد؛ رابطه یک فرش قرمز نیست که برای شما پهن شود، رابطه بیش‌تر شبیه یک نهال تازه است که برای رشد به مراقبت، توجه، رسیدگی و تلاش نیاز دارد. همچنین مراجعه به مشاور، مطالعه کتاب‌هایی درباره صمیمیت و تعهد عاطفی نیز می‌تواند برای‌تان مفید باشد.

نویسنده: مینا اورنگ







مطالب مرتبط

کودکانی؛ باهوش ،با نشاط و کارآمد/بخش دوم
نگاه کن! نیمی از زندگی‌ات سپری شده
ترفندهای  ساده و کاربردی در اینستاگرام





نظرات کابران باهوک ریویو

پربازدید ها