خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

نگاهی به تاریخچه سینمای ایران

در زمان مظفرالدین شاه و سال 1279 هجری بود که با ورود نخستین دستگاه سینماتوگراف به کشور، سرآغازی برای سینمای ایران حاصل شد

و در همان سال اولین سینمای ایران با نام «سینما سولی» توسط مسیحیان ایران در تبریز ساخته شد. اما به دلیل عدم دسترسی به فیلم های جدید در سال 1295 با تعطیلی مواجه گشت. تا سال 1309 هیچ فیلم ایرانی ساخته نشد و اندک فیلم های خارجی که در سینما نمایش داده می شدند با زیرنویس بودند. تا اینکه نخستین فیلم بلند سینمای ایران با نام «آبی و رابی» با ژانر کمدی و در سال 1309 توسط اوانس اوگانیانس ساخته شد که فیلمی صامت بود. اولین سینمای رسمی ایران در سال 1305 با نام سینما ایران در تهران ساخته شد. اما قبل از آن نخستین سینمای عمومی در سال 1283 توسط میرزا ابراهیم خان عکاس باشی افتتاح شده بود.

پس از آن نخستین فیلم ناطق سینمای ایران در سال 1312 به نام «دختر لر» توسط اردشیر ایرانی در بمبئی هند ساخته شد که با استقبال خوبی هم روبرو گشت. نویسنده این فیلم نیز عبدالحسین سپنتا بود که به دلیل علاقه اش به مسائل تاریخی و فرهنگی، عناصر ادبیات کهن در آثار او به چشم می خورد. در آن زمان سینما بیش تر محل تفریح قشر مرفه جامعه بود.

مجلۀ ستارۀ سینما، که صاحب امتیاز آن بارویر گالستیان بود، نیز یک نشریۀ سینمایی در دهه سی بود که نخستین شمارۀ آن در بیست و هشتم آبان 1332 و در بیست و چهار صفحه منتشر شد و تا سال 1357، هزار و شصت و هفت شماره از آن منتشر شد که ماندگارترین نشریۀ سینمایی در تاریخ مطبوعات ایران لقب گرفت.

 

سینمای ایران در دهه بیست و سی

 در دهۀ بیست به دلیل تاسیس چند شرکت سینمایی و عمومیت بیش ترِ سینما در بین مردم، صنعت فیلم توسعه یافت که از فیلمسازان مطرح این دوره می توان به ساموئل خاچیکیان، اسماعیل کوشان، هوشنگ کاووسی و فرخ غفاری که از میانشان اسماعیل کوشان در تثبیت سینمای عوام پسند ایرانی موسوم به فیلم فارسی نقش پررنگ تری داشت.

 

سینمای ایران در دهه چهل و پنجاه

سینمای ایران در دهه چهل اوج رونق خود را تجربه کرد. با نمایش فیلم گنج قارون در سال 1344 و هنرنمایی مرحوم محمدعلی فردین در آن، فیلم یا استقبال حیرت انگیزی روبرو شد و در آن زمان به پرفروش ترین فیلم سینمای ایران تبدیل شد. فروش آن در سال 1344، حدود پنج میلیون و سیصد هزار تومان بود و دو میلیون نفر در سینما به تماشای آن نشستند. در این دهه جریان تازه ای وارد سینمای ایران شد که  به آن لقب «موج نوی سینمای ایران» می دهند. در سال 1348 با تاسیس «کانون پرورش فکری کودک و نوجوان» فرصت مناسبی برای شکل گیری سینمای فرهنگی در ایران شد. همکاری سازمان یونسکو با این کانون به عنوان توزیع کننده فیلم و سریال کودک در ایران که با اعزام نورالدین زرین کلک (نویسنده و نگارگر کتاب کودک و فیلمساز انیمیشن) به بلژیک عملی شد، تاثیر مهمی روی رشد سطح فرهنگی کانون داشت و کم کم  جریان نویی در سینمای ایران پدید آمد. از فیلمسازان مطرح آن دهه می توان به بهرام بیضایی، عباس کیارستمی، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، علی حاتمی، سهراب شهید ثالث، کامران شیردل، ناصر تقوایی، خسرو هریتاش و فریدون گله اشاره کرد. فیلم «طعم گیلاس» ساختۀ عباس کیارستمی، اولین فیلم ایرانی بود که نخل طلای کن را نصیب خود کرد.

 

سینمای پس از انقلاب

پس از انقلاب طی سال های 1357 تا  1362 به دلیل نبود تجهیزات تدوین، سینمای ایران اوضاع نابسمانی را طی می کرد. بعد از سال 1362 با حذف یک سری عناصر از فیلم ها و مصادرۀ بسیاری از سینماها و شرکت های تولید فیلم با نظارت غیرمستقیم دولت، عامل سودآوری در سینمای ایران کمرنگ شد. این رکود با تکامل کارگردانانی چون عباس کیارستمی، بهرام بیضایی و داریوش مهرجویی که با وجود محدودیت ها، فیلم های نوظهور و بدیعی می ساختند، کمی احوال سینما را بهبود بخشید. در این دوره فیلمسازان جوانی چون جعفرپناهی، محسن مخملباف، مجید مجیدی و ابراهیم حاتمی کیا با گرایش های متفاوت وارد عرصۀ سینما شدند. کارگردانان زن نیز پس از انقلاب عرصه را خالی نگذاشتند و با تلاش خود فیلم هایی شایسته ای ساختند که می توان از کسانی چون: تهمینه میلانی، رخشان بنی اعتماد، پوران درخشنده و منیژه حکمت نام برد. همان گونه که الگویشان، اولین کارگردان زن ایران؛ شهلا ریاحی با ساخت فیلم مرجان در سال 1335 کارش را شروع کرد.

 

در حال حاضر پانصد و پنجاه سالن سینما در کل کشور وجود دارد که به نظر می رسد برای جمعیت هشتاد میلیونی ایران، رقم بسیار کمی است. در تمام این سال ها اما سینمای ایران با وجود امکانات اندکش فیلم هایی ارائه کرده که تحسین اهالی سینما حتی خارج از مرزها را برانگیخته و افتخارات فراوانی را به دست آورده است. یکی از این افتخارات برنده شدن اسکار هشتاد و چهارم در سال 2012 برای فیلم جدایی نادر از سیمینِ اصغر فرهادی بود که افتخار بی نظیری را برای سینمای ایران رقم زد.

اتفاقی که برای اولین بار در تاریخ سینمای ما رخ داد و باعث خوشحالی ایرانیان سراسر دنیا شد. وودی آلن کارگردان مطرح هالیوود که در بخش بهترین فیلمنامۀ اورجینال برای فیلم «نیمه شب در پاریس» برنده شد،

دربارۀ عدم حضورش در مراسم به تام برنارد مدیر پخش فیلمش گفته بود: «بهترین فیلم سال، جدایی نادر از سیمین است و باقی مسائل دربارۀ جوایز هستند» و همین طور جیک جیلنهال بازیگر مشهور آمریکایی در گفتگویی اعلام کرده بود عاشق این فیلم شده است. گاردین آن را جزو برترین فیلم های نیم قرن اخیر نامید. بازیگران مطرحی چون رابرت دنیرو، برد پیت و آنجلینا جولی و مریل استریپ و حتی نیکولا سارکوزی رییس جمهور پیشین فرانسه این موفقیت را به فرهادی تبریک گفتند. پس از آن فیلم دیگر اصغر فرهادی، «فروشنده»، هشتاد و نهمین اسکار تاریخ سینما را از آنِ خود کرد که افتخاری دیگری شد برای سینمای کشور؛ همین فرهادی ها نوید آیندۀ خوش سینمای ما هستند که حتی محدودیت ها نیز باعث نمی شود از مسیرشان غافل شوند؛ به امید آنکه سینمای ایران هدف روشنی داشته باشد تا در آینده خاطره ای خوش در ذهن ها به جای بگذارد.



سینما کارگردان ایرانی بازیگر اسکار



مطالب مرتبط

نگاهی به فیلم بادبادک باز
وضعیت سلبریتی ها در پهناورترین کشور جهان
والبرگ پرده از رژیم غذایی سخت خودبرداشت





نظرات کابران باهوک ریویو

پربازدید ها