خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

به یاد «سلطان قلب ها»

فردین و فروردین؛ امروز هجده سال از روزی که سینمای ایران یکی از بزرگان خود را از دست داد، می گذرد.

محمدعلی فردین کشتی گیر و سوپراستار سینمای ایران بود. ستاره اول فیلم های فارسی؛ بازیگری که تنها هر خنده اش سیصد هزارتومان می ارزید و نامش سبکی در سینمای ایران شد. او در سال 1309 در محله شهباز تهران در خانواده ای متوسط به دنیا آمد. اما از همان دوران کودکی، بسیار زرنگ و با استعداد بود. از سنین کودکی به ورزش روی آورد. شنا و ژیمناستیک و فوتبال بازی می کرد. پدرش کارمند اداره تسلیحات بود اما بازیگری تئاتر هم می کرد و منزلش در خیابان سنگلج پاتوق سیاه بازهای قدیمی تهران بود. فردین در اغلب نمایش های پدر حضور داشت و بارها در دوران کودکی و زمانی که برای تماشای تئاتر پدر می رفت، از شدت خستگی پشت صحنه خوابش می برد و پدر او را به خانه می برد. 

 در سن سیزده سالگی و در حالیکه که خود را برای ورزش هالتر آماده می کرد، یک شب در کنار تشک کشتی، با شوخی یکی از کشتی گیران و دعوت او به مبارزه، به این ورزش علاقه مند شد. این اتفاق، انگیزه ای برای آغاز این ورزش به صورت حرفه ای و کسب مدال های متعدد کشوری و جهانیِ او شد. در نخستین رقابت جهانی اش توانست مقام نقره جهان را کسب کند. او در سال 1333 همراه با تیمی از اساتید کشتی گیری که غلامرضا تختی نیز جزوشان بود به کشور سوئد سفر کرد تا فنون کشتی شرقی را به کشتی گیران سوئدی بیاموزند.

محمدعلی فردین در سن نوزده سالگی با مهری خمارلو ازدواج کرد و تا آخر عمر به او وفادار ماند که حاصل این ازدواج چهار فرزند است.

او برای علاقه اش به دنیای بازیگری ابتدا به تئاتر آناهیتا پیوست که توسط مصطفی و مهین اسکویی که تازه از شوروی بازگشته بودند، تاسیس شده بود. اما خیلی سریع تئاتر را رها کرد زیرا معتقد بود محیط تئاتر برای جولان حرکت های بزرگ، کوچک است.

شهرت او در ورزش کشتی زمینه ساز دعوتش به سینما توسط دکتر اسماعیل کوشان پدر سینمای ایران شد. در روزی که فردین برای دیدن فیلمی به سینما سهیلا رفته بود، هنگامی که نوبت به او رسید، تمام بلیط ها فروخته شده بود و او که مشغول چانه زدن با مسئول گیشه شده بود، با دکتر کوشان صاحب سینما سهیلا روبرو می شود. دکتر کوشان که به سبب شهرت فردین در عرصه کشتی با چهره او آشنا بود، جلو می آید و پس از معرفی خود، پیشنهاد بازی در فیلمی که خودش تهیه کننده آن بود را مطرح می کند و اینگونه می شود که فردین به سینما ورود پیدا می کند. او برای اولین بار با فیلم دوقلوها ساخته شاهپور یاسمی و در عرصه بدلکار وارد سینما شد و سپس با بازی در فیلم چشمه آب حیات به کارگردانی ایرج قادری حضور خود را پررنگ تر کرد. سپس دهه چهل را با فیلمی جنایی پلیسی از ساموئل خاچیکیان با نام «فریاد نیمه شب» آغاز کرد.

همزمان با دوران بازیگری اش در کارهای تجاری نیز دستی داشت. به عنوان مثال در کار واردات دوربین به داخل کشور بود و اولین سِت گریم حرفه ای را او از ایتالیا به ایران آورد.

در نیمه اول دهه چهل و روزهایی که تب داستان های مبارزه با مواد مخدر و قاچاق و همزمان فیلم های ژانر پلیسی رواج یافته بود، فردین یک ماه قبل از بازی در فیلم سوداگران مرگِ ناصر ملک مطیعی، در فیلم پلیسی طلای سفید به کارگردانی جمشید شیبانی بازی کرد. شاید یکی از نقاط قوت بازیگری او در تنوع نقش هایی بود که فردین برای بازی در فیلم ها می پذیرفت. دوران اوج کاری او بین سال های 41 تا 47 بود که بازی در فیلم «گنج قارون» در سال 44 شهرت او را چندین برابر کرد و به اوج خود رساند. این فیلم به فروشی افسانه ای دست یافت و در آن سال با رقم پنج میلیون و سیصد هزار تومان، دو میلیون نفر به تماشای آن نشستند. کم کم صف های طولانی جلوی درب سینماها برای دیدن این فیلم تشکیل شد و گنج قارون به بازار سینمای آن زمان ایران رونق بسیار خوبی بخشید.

پس از آن با ساخت فیلم «سلطان قلب ها» و بازی در آن جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره سپاس را از آنِ خود کرد و «سلطان قلب ها» لقب گرفت.

 فردین در کنار فعالیت های هنری خود در کارهای خیر هم دستی داشت؛ از جمله: ساخت شش مدرسه و تاسیس موسسه های خیریه. او در سال های پس از انقلاب مورد بی مهری هایی قرار گرفت و با خانه نشین شدن و دور ماندن از سینما، به گفته خودش مرگ تدریجی را تجربه کرد. سرانجام در روز هجدهم فرودین 1379 ، سلطان قلب ها دیگر چشم هایش را باز نکرد و این ستاره پرفروغ سینمای ایران درگذشت. استقبال بی نظیر مردم در مراسم تشییع پیکر او با وجود بیست سال عدم فعالیت در نوع خود شگفت آور بود.



بازیگر سلطان قلبها سینمای ایران محمدعلی فردین








نظرات کابران باهوک ریویو

پربازدید ها