خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

جدایی یک ملت برای سی سال

 

بزرگ ترین تغییری که جنگ جهانی دوم برجای گذاشت، را می توان مربوط به کشور آلمان دانست. درست پنجاه و هفت سال پیش در چنین روزی ساخت «دیوار برلین» آغاز شد. دیواری که آلمان را دو تکه کرد: آلمان شرقی و آلمان غربی. اطریش و چکسلواکی از زیر سلطۀ آلمان درآمدند و در عوض صدهزار کیلومتر از خاک این کشور ضمیمۀ لهستان شد.

با اشغال برلین توسط روسیه و پس از سقوط رژیم نازی، کشورهای شوروی، انگلیس و فرانسه که آلمان را عامل جنگ جهانی دوم می دانستند، تصمیم گرفتند با بنا کردن یک دیوار طویل در این کشور، آن را تجزیه و به دوبخش تقسیم کنند تا جنگ سومی رخ ندهد. این تصمیم توسط روزولت، چرچیل و استالین گرفته شد. این سه کشور تصمیم گرفتند آلمان را کشوری وابسته به خود کنند و با تقسیم کردن برلین به دو بخش، توسط احداث دیواری در قلب این شهر، آلمان به دو بخش تقسیم شد. بلوک غربی آلمان متعلق به فرانسه و انگلیس و آمریکا و بلوک شرقی جزو حوزۀ استعماری شوروی محسوب می شد. دیواری که حدود سی سال نماد جنگ سرد بود. این دیوار به طول 155 کیلومتر طولانی ترین دیواری بود که در دنیای مدرن ساخته شده بود.

پس از آنکه آلمان دو تکه شد، آلمان شرقی به لهستان پیوست و زیر لوای کمونیسم رفت. در دهۀ 1950 سطح زندگی در آلمان غربی پیشرفت زیادی به خصوص در زمینۀ اقتصادی داشت و اما در بلوک شرقی مردم ناراضی از کوچکترین حق خود محروم بودند و به هر بهانه ای می خواستند از این مرز گذر کنند و بعضا توسط مامورها دستگیر می شدند.

چهل و پنج  کیلومتر از این دیوار از قلبِ برلین می گذشت و محله ها و خیابان های این شهر را از هم جدا می کرد. دیواری که مدافعان «سوسیالیسم واقعا موجود» آن را به سیم خاردار و برق مجهز کرده بودند و سربازان اجازه داشتن به طرف هرکسی که قصد فرار دارد، شلیک کنند. با وجود همۀ این محدودیت ها و اسارت ها مردم از هر راهی برای فرار استفاده می کردند: از شنا تا مخفی شدن در خودروها و ...

هر روز تعداد فرارکنندگان از منطقۀ کمونیستی آلمان شرقی به دنیای آزاد آلمان غربی بیش تر می شد و این سیل مهاجرت های قاچاقی چنان افزایش یافت تا سرانجام «نیکلای خروشچف» نخست وزیر شوروی دستور داد برای جلوگیری از این مهاجرت ها در دو طرف دروازۀ براندنبورگ یک دیوار بلند بتنی محصور ایجاد شود. در سال 1961 کار ساخت این دیوار بتنی آغاز شد و برای احداث آن چهارده هزار نظامی و شش هزار سگ تربیت شده به کار گرفته شدند. آمارها بین سال های 1941 تا 1961 حاکی از این بود که سه میلیون نفر به دلیل وضع بد معیشتی و نبود آزادی ناشی از حکومتی کمونیستی، از آلمان شرقی به آلمان غربی فرار کرده اند و همین طور آمار رسمی نشان می داد بهره دهی کار در آلمان شرقی بیست و پنج درصد کمتر از آلمان غربی است.

در سال 1988 در شهرهای لایپزیگ، درسدن و برلین که شهرهای شرقی آلمان بودند، راهپیمایی های گسترده ای به راه افتاد که بسیاری از آن ها توسط پلیس بازداشت شدند.

سرانجام میخائیل گورباچف رئیس جمهور روسیه در سال 1989 ایدۀ «خانۀ مشترک اروپایی» را مطرح کرد و همزمان در اکتبر 1989 همزمان با برگزاری جشن چهلمین سالگرد تاسیس «آلمان دموکراتیک» مردم با شعار «ما خلق هستیم» به خیابان ها آمدند و شامگاه نهم نوامبر دولت اعلام کرد مرز دو کشور برداشته می شود.

سرانجام این دیوار پس از سی سال فرو ریخت و مردمان زیادی را به آغوش هم رساند. دو سال پس از آن در سال 1990 اصل وحدت آلمان به تصویب رسید و این دو نیمه پس از چهل و شش سال به یکدیگر پیوستند و کشوری یکپارچه تشکیل شد.

امروزه بسیاری از توریست ها در بازدید از این دیوار، تکه ای از آن را به رسم یادبود به کشور خود می برند.

 



آدوف هیتلر دیوار برلین آلمان شرقی آلمان غربی








نظرات کابران باهوک ریویو

پربازدید ها