خرید اینترنتی کتاب و نوشت افزار

خودبیمارانگاری چیست؟

خودبیمارانگاری چیست؟

خودبیمارانگاری چیست؟

تا به حال با افرادی مواجه شدید که مدام از بدن خود شکایت می کنند و دائم در بستر بیماری به سر می برند؟


در واقع به این صورت است که شخص فکر می کند به بیماری سختی مبتلا شده که درمان آن بسیار دشوار می باشد. در حالی که این برداشت ذهنی و خیالات اوست و ممکن است هیچ نشانه پزشکی نداشته باشد یا به صورت خفیف نشانه ها را بروز دهد اما افراد دارای اختلال خودبیمارانگاری علائم را به صورت اغراق آمیز جلوه می دهند.

خودبیمارانگاری یا Hypochondriasis یـــك اختلال روانی است كـه تشـخیص آن معمـو لاً مشـكل بوده و با اعتقاد فرد به وجود یك بیماری جدی در خـود و نگرانی نسبت به آن شناخته می شود. این بـاور اشـتباه بایــد حــداقل 6 مــاه علــیرغــم فقــدان یافتــه هــای آسیب شناسی در معاینـات طبـی و عصـبی دوام داشـته باشد.

در صورتی که علامت یا نشانه ای جسمی وجود داشته باشد اغلب احساس فیزیولوژیک طبیعی مثل سرگیجه، یک اختلال کارکردی خوش خیم موقت مثل وز وز گوش، یا یک احساس ناراحتی جسمی که عموما دلالت بر وجود بیماری نمی کند مثل آروغ زدن است. اگر یک بیماری طبی قابل تشخیص وجود داشته باشد اضطراب و مشغولیت ذهنی فرد به وضوح افراطی و نامتناسب با شدت بیماری است. اشتغال خاطر با فکر بیمار بودن، با اضطراب قابل توجهی درباره سلامتی و بیماری همراه است.

افرادی که به مسایل پیرامونشان حساس هستند، به پردازش امور مختلف بیش از حد می پردازند، آستانه تحملشان پایین است و به سادگی از کنار مسایل مختلف زندگی نمی گذرند و همه چیز برایشان مساله است؛ تیپ شخصیتی A دارند بیشتر در معرض ابتلا به خودبیمارانگاری هستند. والدینی که چنین شخصیتی دارند، زمینه را برای بروز اختلال خودبیمارانگاری در فرزندانشان فراهم می کنند.

چنین افرادی یک ناکامی را به یک شکست بزرگ تبدیل می کنند و از آن دغدغه فکری می سازند و ذهنشان قدرت حل این دغدغه را ندارد و به جای یافتن راه حل به کنکاش ذهنی و فکری منفی می پردازند.  توجه مثبت و محبت نگرفتن از دنیای بیرون و اطرافیان هم از این امر مستثنی نیست.

در واقع گاهی علائم این اختلال تا حدودی مشابه اختلال وسواس اجباری است، فرد مبتلا احساس می‌کند مجبور به انجام یک روند تکراری برای بررسی خود و رسیدن به اطمینان است

اختلال خودبیمارانگاری در نوجوانان بیشتر دیده می شود، چون نوجوانان با بحران بلوغ مواجه هستند و تغییرهای هورمونی ای در بدنشان اتفاق می افتد، ممکن است در تعارض و دوگانگی روان شناختی قرارگیرند.

 

معیارهای تشخیص اختلال خودبیمارانگاری:

 1. اشتغال ذهنی درباره مبتلا بودن یا مبتلا شدن به یک بیماری خطرناک.

2. هیچ گونه سمپتوم سوماتیک وجود ندارد یا اگر وجود دارد شدت آن بسیار اندک است . اگر یک عارضه پزشکی دیگر وجود داشته باشد یا احتمال به وجود آمدن یک عارضه پزشکی بسیار زیاد باشد (مثال، سابقه بیماری در بسیاری از اعضای خانواده) اشتغال ذهنی فرد به طور آشکار افراطی یا نامتناسب با شدت بیماری یا احتمال آن است.

3. فرد درباره سلامت خود به شدت اضطراب دارد (سطح بالای اضطراب درباره سلامت) و به آسانی درباره سلامت خود نگران می شود (آستانه پایین برای نگران شدن درباره سلامت).

4. رفتارهای فرد در رابطه با سلامت بسیار افراطی هستند (مثلاً، به طور مکرر بدن خود را چک می کند تا درآن علائم بیماری بیابد)، یا رفتارهای اجتنابی ناسازگارانه نشان می دهد (مثلاً، از دکتر و بیمارستان گریزان است).

5. اشتغال ذهنی درباره بیماری حداقل شش ماه حضور داشته است، اما خودِ بیماریِ مورد نگرانی  ممکن است در این مدت عوض شده باشد.

6. یک اختلال روانی دیگر نمی تواند علت بهتری برای این اشتغال ذهنی به بیمار بودن باشد (مثلاً، اختلال سوماتیک سمپتوم، اختلال وحشت زدگی، اضطراب تعمیم یافته (عام)، اختلال بادی دیسمورفیک، اختلال وسواسی اجباری، یا اختلال دیلوژنال از نوع فرعی سوماتیک.)

درمان:

هدف از درمان این اختلال بهبود علائم و توانایی فرد برای انجام عملکردهای روزانه است. روان درمانی (درمان شناختی رفتاری)، دارودرمانی: ضدافسردگی ها، مانند مهار کننده های بازجذب سروتونین (SSRI) و داروهایی که برای درمان اختلالات خلقی و اضطراب به کار می روند نیز می تواند تاثیرگذار باشد.



خودبیمارانگاری اختلالات روانی معرفی کتاب